Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

34η και 35η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΓΥΑΛΙΝΑ ΣΤΗΘΗ ΒΡΟΧΗΣ ΑΝΔΡΕΙΩΜΕΝΗΣ
δεν μένει τίποτα απ’ τα λόγια
σαν δεν έρθει πανηγύρι άνοιξης
δε φεύγουνε τα πρόσωπα
αν δεν γεράσουν οι επιθυμίες-
πού την κεφαλή κλίναι σαν έρθει λαμπρή η απόλυση
στις πρώιμες συναγωγές των αντιφάσεων;

περιπλάνηση αμοραλισμού για μιαν Ελένη
μια σειρήνα με αποπλανά δίχως να το ξέρει
καπνός «αναθρώσκων»
συνωστισμός σιωπής
γυάλινα στήθη βροχής ανδρειωμένης



μια λύση είναι να κλείσουμε τα μάτια

να μην περιμένουμε τίποτα ποτέ
σαν το ναυάγιο που συσπειρώνεται μέσα του
σαν ένα σώμα
ανάμεσα ση σφύρα και τον άκμονα

Πήγαινες γυρεύοντας
υστεροφημία ασπρόμαυρου αρνητικού
χλόης θερμοκηπίου



ΓΥΜΝΟΣ ΑΠ’ ΑΣΤΡΑΠΗ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ
μπορεί να ξημερώνει Κυριακή
το ραδιόφωνο σε χαμηλή ένταση
οι κουβέρτες ξέστρωτες,
τα ρούχα πεταμένα καταγής
μετράς την κάθε λέξη
ζυγιάζοντας στα δάχτυλα
απρόσωπες σημασίες όνειρα


ξέρεις τις ανατροπές που έχει ηχώ εύλογου πόθου
που εξαπλώνεται στη μεταφυσική σου σκέψη;
μισθοφόρος ρέμβη μ’ άσωτα χρώματα λέξεις;


πήγαινες γυρεύοντας το ρου της νοσταλγίας
στην αμφίσημη ρανίδα του Ποιήματος
μακριά  απ’ τα διαλαλήματα του ανέμου
γυμνός από αστραπή και έμπνευση
μ’ ένα μελίσσι χρώματα πετροκότσυφες
στην κάθε σου φαρέτρα


Ενός λεπτού εκλάμψεις λυρισμού
στάχτη στα μάτια μιας καταθλιπτικής πραγματικότητας…


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά Φαύλος Κύκλος Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή,  πολύφημης (από)Στροφής] 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου