Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

32η και 33η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΕΙΤΕ ΣΥΝΝΕΦΑ ΕΙΤΕ ΗΛΙΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΡΟΛΟΓΙΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΜΕΣΗΜΕΡΙ
απ’ την αρχή να φτιάχνεις σταυρόλεξα θανάτου
κι απ’ την άλλη μεριά ενός κίτρινου φύλλου
γραμμένη με μάσκα χρυσόμαλλης βροχής
ψυχή μου- μυστική σοδειά φθινόπωρου
μες την καρδιά του ανέμου

μαραγκιασμένα σπέρματα χωρίς ανταποκρίσεις
δρόμοι γυμνοί χωρίς δενδροστοιχίες
ο κόσμος μικρά καφενεία
αυτοί που περνούν απέξω
πανομοιότυπες προσόψεις…

ω υποκινούμενο γαλάζιο όνομα
κατά βούληση Άννα Μαρία Ευάδνη,
με την ομορφιά και την ευρυθμία της αναφώνησης
μετριάζεται ο άκρατος συμβολισμός ομοούσιου ουρανού
πόσο μεγάλωσαν τα παιδιά της γειτονιάς
κι οι κοπέλες με στητά κορμιά δικαίωσης
είτε σύννεφα είτε ήλιος
όλα τα ρολόγια δείχνουν μεσημέρι


Γηράσκω αεί μέσα σε Μεσσίες στίχων
μακριά μιαν άλλη σοφία λέξεων ποθώντας



ΓΟΡΔΙΑ ΚΟΣΜΗΤΙΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΣΤΑΣΙΜΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΟΥΣ:
ατέρμονο βλέμμα αστραπής γαλάζιων στίχων
κτερίσματα μονοσάνδαλης νοσταλγίας,
γόρδια κοσμητικά επίθετα
που έχουν εισχωρήσει βαθιά στα μερομήνια μας-
νόστιμον ήμαρ επιούσιας ομοιοκαταληξίας


παλεύουμε στα πράγματα αυτά
καθημερινές έγνοιες, φιλόμαχες τριβές
να βρούμε μιαν αλληλουχία
τραβάμε, ξελύνουμε, κόβουμε
κάπου θα φτάσουμε έτσι κομματιάζοντας
μια καινούργια πρωτοφανέρωτη ρωγμή
ν’ αγγίξουμε με τα δάχτυλα στα τυφλά

είναι όμως κάτι πράγματα
με πείσμα ανεμοστρόβιλου
που μένουν στάσιμα στο παραλήρημά τους
γιατί με το γύρισμα του χρόνου
μια τυχόν αλλαγή
σημαίνει θάνατο στους ίσκιους της επιθυμίας


Τόσο «πλήρως τα φαντάστηκα τα γαλανά σου μάτια»
όπως ονειρεύομαι  την ηχώ της μοναξιάς μου


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά Φαύλος Κύκλος Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή,  πολύφημης (από)Στροφής ] 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου