Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

46η και 47η Χρυσηίδες Ρέμβης

Το «ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΠΟΙΗΜΑ» στις αγκύλες ΠΟΛΥΦΗΜΗΣ (από)ΣΤΡΟΦΗΣ εμβόλιμων στίχων
τρία καθέτως:
αναπάντητη στύση
τέσσερεις στίχοι
κι ένα γράμμα υγρό
εμβόλιμο ρο


λανθάνουσα γλώσσα κόκαλα τσακίζει
φροϋδιστές, libido, άδικο, εξουσία
πού ακούστηκε μαγικός ρεαλισμός
σε χίλιες νύχτες και μια συνουσία
ένρινο μου
κάπα λάμδα νι


οριζοντίως γάμα
θα μυρίσει τα δάχτυλά της
η Οφηλία


αναζητείται άλλοθι
με εξαιρέτως ποίημα

αδημονία, αλλά ρύσαι ημάς
από του Πόθου τη Δευτέρα Παρουσία



ΑΛΛΑ ΡΥΣΑΙ ΗΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΓΡΑΣΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
Λάβα φιλιού, κύμβαλο άλλοθι, σιωπή κυμάτων
Παρθένα θάλασσα, άβγαλτα «δεν πρέπει», δεύτερο χέρι!
Στίχοι σμιλεύοντας το μισεμό τους
Καταπέτασμα άχραντης μοναξιάς
ωσάν μετασεισμός
που απομακρύνεται απ’ το επίκεντρό του-
Λύτρωσε μας… συνάζοντας γυμνή αίγλη αποχαιρετισμού


Έτσι (κι αλλιώς)  κάτι λίγα αστέρια
φτεροκοπώντας στον άπειρο θόλο τους,
άστραψαν παντοτινή ερημιά περίφημης Νύχτας,
και βρόντηξαν ζείδωρο πόθο ζωοδόχου έμπνευσης!
Σημείο αναφοράς σ’ ανεπίδοτη Χώρα

Όλα κι όλοι ιριδισμοί «τετέλεσται» σ’ ένα χάρτινο πλήρωμα,
άιντε και ντε στην εφήμερη ένταση του κρατήρα τους…
όλα κι όλοι φωνήεντα επιθυμιών σε κουπαστή Απρίλη
άιντε και ντε στη συγκυρία  του καλπασμού τους
εντειχισμένα στ’ αδιάβαστο  ετοιμόρροπο Σώμα


Έτσι, Φλύαρα ποιήματα
μηρυκάζουν ένα στίχο
πιο στερητικό κι από το επονομαζόμενο άλφα
που έχει το όνομα έχει και τη χάρη


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά Φαύλος Κύκλος Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή,  πολύφημης (από)Στροφής – ART by  Vicky Ioannou

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου